مینی اسکرو در ارتودنسی:کاربردها

مینی اسکرو وسیله جدیدی در ارتودنسی است که تحول بسیار بزرگی در این رشته ایجاد نموده است.بسیاری از درمان های ارتودنسی که در گذشته نیازمند ترکیب درمان ارتودنسی و جراحی فک بوده است امروزه با گذاشتن یک مینی اسکرو توسط متخصص ارتودنسی با درمان ارتودنسی به تنهایی قابل انجام است. مینی اسکرو ها (TADs) در ارتودنسی به عنوان ابزارهای موقتی برای تقویت انکوریج مورد استفاده قرار می گیرند. ارتودنتیست می تواند از کش، قطعات کوچک فلز و گاهی هدگیر برای حرکت دادن دندانها کمک بگیرد. اما اولین وسایل تیتانیومی تغییر یافته تحت عنوان TAD یا مینی اسکرو به ارتودنتیست کمک می کنند تا نیرو را در جهت مناسبب اعمال کند. TAD مخفف ابزار موقتی انکوریج (Temporary Anchorage Device) می باشد. مینی اسکروها قطعات کوچک فلزی هستند که در قالب پیچ های جراحی کوچکی به طور موقت داخل استخوان فک و لثه قرار داده می شوند. این یک جراحی نسبتا کوچک است. پس از قرار دادن مینی اسکرو ها به عنوان انکوریج در محل می مانند و معمولا جابجا نمی شوند تا وقتیکه توسط دندانپزشک به طور فیزیکی خارج گردند. در ادامه بیشتر با این ابزار آشنا خواهیم شد.

کاندیدای مناسب ارتودنسی با مینی‌اسکرو


این نوع درمان ارتودنسی ممکن است گزینه مناسبی باشد برای کسانی که بین دندان‌های آنها فاصله و فضای خالی وجود دارد. اما متخصص ارتودنسی  بر اساس وضعیت دندان‌های بیمار، مناسب بودن این روش را تشخیص می‌دهد.

ایمپلنت مینی‌اسکرو در کودکان دارای دندان‌های شیری یا اوایل دوره دندانی مختلط جایز نیست. سیگار کشیدن زیاد بر میزان موفقیت ارتودنسی مینی‌اسکرو تأثیر می‌گذارد. نیکوتین موجود در سیگار، سیگار الکتریکی و آدامس نیکوتینی می‌تواند خطر شکست ایمپلنت را افزایش داده و جویدن مواد دخانی از آن نیز بدتر بوده و می‌تواند منجر به سرطان دهان شود. ترک سیگار از جمله عوامل موفقیت ایمپلنت‌های دندانی است.

برخی از موارد منع استفاده از مینی‌اسکرو عبارتند از:

  • مشکلات روند بهبود و التیام
  • نقص عملکرد سیستم دفاعی بدن
  • اختلالات خونریزی
  • آسیب‌پذیری کیفیت استخوان
  • بهداشت ناکافی و نامناسب دهان
  • بیماری‌های استخوانی متابولیک
  • درمان با داروهای استروئيدی در درازمدت
  • دیابت همراه با استفاده از انسولین
  • سایر مشکلات پزشکی مانند شرایط عصبی، مشکلات گردش خون و بیماری‌های دهان

مزایای مینی اسکرو (Miniscrew)


  • قرار دادن مینی اسکرو در دهان بسیار ساده می باشد و متخصص ارتودنسی می تواند در مطب و تحت بی حسی موضعی آن را در محل مورد نیاز قرار داد.
  • جنس مینی اسکرو از تیتانیوم می باشد و بدن به خوبی آن را می پذیرد.
  • برداشتن مینی اسکرو از داخل دهان بسیار ساده و بدون درد می باشد.

کاربرد مینی اسکروها


برای حرکت دادن دندان‌ها، معمولا باید دندان‌های اطراف قدرت تحمل نیروی وارده توسط بریس را داشته باشند. همیشه نمی‌توان از دندان‌های اطراف به عنوان تکیه‌گاه استفاده کرد و گاهی استفاده از دندان‌های اطراف باعث می‌شود که اشتباها دندان دیگری حرکت ‌کند. در چنین مواردی، می‌توان از یک مینی اسکرو به عنوان تکیه‌گاه برای مرتب کردن دندان‌ها و از بین بردن فواصل بین دندان‌ها استفاده کرد. استفاده از مینی اسکروها باعث می‌شود ارتودنسی در مواردی همچون: اپن ‌بایت، آندربایت، اوربایت و دندان‌های افتاده بیشتر موفقیت‌آمیز باشد.

فرایند قرار دادن مینی‌اسکرو


قبل از قرار دادن مینی اسکرو، پزشک باید به کمک رادیوگرافی، محل قرار گرفتن مینی‌اسکرو را نسبت به ریشه دندان‌ها ارزیابی کند.

جنس مینی اسکرو از تیتانیوم است و عرضی حدود ۱٫۵,۲mm دارد. مینی اسکرو اغلب در میان ریشه دندانها قرار می گیرد. در برخی موارد نیز ممکن است در سقف دهان استفاده شود. مینی اسکروها به وسیله انواع اتصالات به بریس متصل می شوند و سبب حرکت دندان ها می گردند.

کافی بودن میزان استخوان، فاصله مناسب از ریشه دندان مجاور از عوامل انتخاب مناطق قرارگیری مینی اسکرو می باشد. با توجه به اینکه ضخامت استخوان در قسمت های مختلف و افراد یکسان نیست، متخصص ارتودنسی باید از نواحی فوق و اینکه ریسک شکست در کدام نواحی کمتر است اطلاع داشته باشد.

ابتدا ناحیه palatal فک بالا بین دندان های نیش و مولار دوم، در ناحیه باکال فک بالا، بین کانین و مولار به عنوان safe zone  در نظر گرفته می شود. و در مورد فک پایین فضای  interradicular  بین کانین و مولار در نظر گرفته می شود.

در درمان ارتودنسی از مینی اسکرو ها (TADs) برای تقویت انکوریج استفاده می شود. متخصص ارتودنسی با استفاده از کش، هدگیر و قطعات کوچک فلز حرکت دندان ها را کنترل می کند. همچنین این ابزار به متخصص ارتودنسی کمک می کند تا نیرو را در جهت مناسب و مورد نظر خود اعمال کند.

در جراحی های کوچک مینی اسکروها در قالب پیچ های جراحی به طور موقت داخل استخوان فک و لثه قرار می گیرند. سپس  تا زمانی که توسط ارتودنتیست خارج گردند به عنوان انکوریج در محل می مانند. مینی اسکرو در بیمارانی که بعضی دندان های دائمی را ندارند مورد استفاده قرار می گیرد.

 

وقتی مینی‌اسکروها در محل قرار داده می‌شوند آزار دهنده نیستند. به بیمار آموزش داده می‌شود که با محلول کلروهگزادین دهان خود را بشوید، ارتودنتیست لثه را با کرم‌های بیحس کننده موضعی بیحس کرده و سپس محل قرار گرفتن مینی‌اسکرو را هم به صورت موضعی بیحس می‌نماید. برای انجام این عمل بیحسی خفیف موضعی ترجیح داده می‌شود تا فیبرهای عصبی در لیگمنت‌های پریودنتال حساس باقی بمانند و در صورت برخورد مینی‌اسکرو با ریشه دندان، بیمار متوجه شده و پزشک محل و مسیر قرار دادن مینی‌اسکرو را تغییر دهد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *