ایمپلنت دندان و درمان ارتودنسی

کاشت ایمپلنت دندان و درمان ارتودنسی هر دو بهبود قابل توجهی در زیبایی لبخند و عملکرد جویدن ایجاد می کنند. گاهی اوقات برای دستیابی به بهترین نتیجه از هر دو درمان ایمپلنت و ارتودنسی استفاده می شود. در مواردی که بیمار می خواهد هر دو درمان را انجام دهد، مسئله زمان بندی و تقدم و تاخر درمان ها اهمیت زیادی پیدا می کند.

ایمپلنت دندان


ایمپلنت دندان نوعی پایه تیتانیومی سازگار با سلول های بدن است. از ایمپلنت های دندانی به عنوان جایگزینی مناسب و دائمی به جای یک یا چند دندان از دست رفته استفاده می شود. پس از قراردادن ایمپلنت توسط دندانپزشک در داخل استخوان فک، با استخوان سازی سلول های استخوان ساز در سطح ایمپلنت، استخوان فک به ایمپلنت جوش می خورد. فرآیند جوش خوردن معمولا ۳ تا ۴ ماه طول کشیده، سپس قسمت تاج و روکش دندان ساخته شده و بر روی پایه قرار می گیرد.

از دست دادن یک یا چند دندان تاثیر به سزایی در چهره و مهم تر از آن در روحیه و اعتماد به نفس افراد دارد. با استفاده از ایمپلنت های دندانی می توان علاوه بر بازیابی توانایی جویدن طبیعی، چهره طبیعی و زیبایی لبخند را نیز به فرد بازمی گرداند. کاشت ایمپلنت در خانم ها از سن ۱۵ سالگی و در آقایان از سن ۱۸ سالگی امکان پذیر است.  بطور ایده‌آل اگر سلامت دهان و دندان شما خوب باشد، می‌توانید کاندیدای مناسبی برای کاشت ایمپلنت دندان باشید برای مطالعه بیشتر کلیک کنید

مزایای ایمپلنت

  • در گذشته برای پر کردن فضای بدون دندان از روشی با نام بریج Crown Bridge استفاده می شد که در آن روش دندانهای سالم تراش داده می شدند و زیر روکش قرار می گرفتند. پر واضح است که تراش دندان سالم روش مطلوبی نمی باشد. در ایمپلنت هیچ گونه آسیبی به دندان های مجاور وارد نمی شود.
  •  به علت استفاده از جنس تیتانیوم که با بدن سازگاری دارد، بدن ایمپلنت را به عنوان جسمی خارجی شناسایی نمی کند.
  • ماندگاری بسیار طولانی مدت

ارتودنسی دندان


ارتودنسی اگرچه به معنای ردیف کردن دندان‌ها برای زیبایی است، ولی این رشته دامنه فعالیت گسترده‌تر و وسیع‌تری دارد. ارتودنسی در واقع شاخه‌ای از علم دندانپزشکی است که بیشترین قدمت را از نظر سابقه تشکیل گروه‌های تخصصی دانشگاهی دارد. پیشرفت‌های این رشته دندانپزشکی بخشی مربوط به تحقیقات و پژوهش‌های انجام شده در مراکز دانشگاهی و تحقیقاتی و بخشی دیگر مربوط به رشد و توسعه بقیه علوم مرتبط با ارتودنسی است. به دلایل مختلف، درمان ارتودنسی برای بسیاری از افراد ضروری است:

  • بهداشت بیشتر، بهتر و راحت‌تر: وقتی دندان‌های شما به هم ریخته و نامنظم هستند بسیار مشکل است که بتوانید کاملا آنها را تمیز کنید و این می‌تواند باعث پوسیدگی دندان‌ها شود و بیماری‌های لثه و در نهایت از دست دادن دندان‌ها را در پی داشته باشد. پس شما با داشتن دندان‌های مرتب می‌توانید از بسیاری از بیماری‌ها و مشکلات دهان و دندان در آینده پیشگیری کنید.
  • برطرف کردن مشکلات گوارشی: ارتودنسی موجب برطرف کردن مشکلات گوارشی می‌شود.در حالت عادی هر دندان بالا با دو دندان پایین در تماس است. چنانچه در بیماری این وضعیت دندان‌ وجود نداشته باشد غذا به خوبی آسیاب نشده و هضم غذا و در نتیجه گوارش آن با مشکل روبه‌رو می‌شود. درمان ارتودنسی، باعث ایجاد تماس‌های مناسب و در نتیجه افزایش تاثیر جویدن خواهد شد.به همین دلیل انجام ارتودنسی ضرورت پیدا می کند.
  • صدمه دیدن لثه‌ها: دندان‌های نامرتب و بخصوص آنها که نابجا رشد کرده‌اند می‌توانند در موارد مختلف با برخورد به لثه باعث آسیب آن شوند.
  • آسیب دیدن مفصل گیجگاهی فکی: تحقیقات نشان داده است که جفت شدن نامناسب دندان‌های بالا و پایین که ناشی از نامرتب بودن و به هم ریختگی آنهاست، به مفصل گیجگاهی فکی فشار می‌آورد و باعث درد در آن مفصل و نواحی اطراف آن می‌شود.
  • افزایش طول عمر دندان ها: ارتودنسی طول عمر دندان‌ها را افزایش می‌دهد.مرتب کردن دندان‌ها موجب قرار گرفتن آنها در موقعیت مطلوب داخل فک می‌شود که نتیجه آن پخش متوازن نیرو در تمام جهات و کاهش فشار روی ریشه دندان‌ها است.
  • تکلم بهتر : بعضی از مردم به دلیل به هم ریختگی دندانی و عملکرد نادرست فک‌ها نمی‌توانند راحت و صحیح سخن بگویند،درمان ارتودنسی با دفع آن ناهنجاری‌های دندانی فکی، تکلم راحت و صحیح را به آنها هدیه می‌دهد.

ارتباط بین ارتودنسی و کاشت دندان


  • قبل از کاشت دندان، درمان ارتودنسی می‌تواند برای آماده کردن محل ایمپلنت انجام شود.
  • درمان ارتودنسی می‌تواند برای ایجاد فضا برای کاشت دندان مورد استفاده قرار گیرد.
  • ایمپلنت ممکن است برای انکوریج مطلق استفاده گردد به عبارتی دیگر بسیاری از ایمپلنت‌های دندان را می‌توان برای انکوریج مورد استفاده قرار داد.
  • ادغام درمان های ارتودنسی با طرح درمان جامع، روش مؤثری است که می‌تواند نتایج زیبایی و عملکردی در دندان‌پزشکی ترمیمی را بهبود ببخشد.

ارتودنسی قبل از ایمپلنت


از آنجایی که ایمپلنت درمانی ثابت است، امکان مرتب و صاف کردن آن مانند دندان‌های طبیعی وجود ندارد. علت ثابت بودن این است که میله تیتانیومی استفاده شده در ایمپلنت به استخوان فک جوش می‌خورد و به همین دلیل تحت تاثیر نیروی حاصل از بریس‌ها قرار نمی‌گیرد. در نتیجه بیمارانی که در حال ارتودنسی هستند یا احتمالاً در آینده در قالب بخشی از طرح بهبود لبخند، تحت درمان قرار خواهند گرفت باید ابتدا دندان‌ها را صاف و مرتب کنند و پس از اتمام ارتودنسی کاشت دندان را شروع کنند. این ترتیب به ویژه زمانی باید رعایت شود که دندان‌های مجاور حرکت داده می‌شود تا فضای خالی لبخند را پر کند. به علاوه کجی شدید دندان‌ها باید ابتدا اصلاح شود و سپس دندان در محل مناسب کاشته شود. به این ترتیب اطمینان حاصل می‌شود که دندان‌ها ردیف کنار هم قرار می‌گیرند و ایمپلنت نیز به خوبی به استخوان فک جوش می‌خورد و در جای خود ثابت باقی می‌ماند.

ایمپلنت قبل از ارتودنسی


در بسیاری موارد قبل از انجام درمان ایمپلنت باید معاینه ارتودنسی انجام شود شاید فضای موجود را توسط ارتودنسی جهت منظم کردن دندان ها به کار رود ونیازی به هزینه اضافه جهت ایمپلنت نباشد. با وجود مواردی که گفته شد، در برخی موارد نیز ممکن است قبل از درمان ارتودنسی، کاشت ایمپلنت انجام شود. اگر دندان‌های اطراف محل کاشت ایمپلنت از لحاظ درمان ارتودنسی مشکلی نداشته و ردیف باشند، می‌توان ایمپلنت را قبل از انجام ارتودنسی انجام داد و هیچ مشکلی ایجاد نمی‌شود. علاوه بر این ممکن است متخصص ارتودنسی از ایمپلنت کاشته شده به عنوان یک تکیه‌گاه (آنکوریج) برای وارد کردن فشار به دندان‌های دیگر و حرکت دادن آنها استفاده کند. در این موارد، قبل از این که درمان ارتودنسی آغاز شود، ایمپلنت دندانی کاشته می‌شود.

استفاده از مینی ایمپلنت در ارتودنسی


چنانچه لازم باشد دندان‌ها حرکت داده شود و برای انجام ارتودنسی به انکوریج محکم و پایدار نیاز باشد، از مینی ایمپلنت یا مینی اسکرو استفاده می‌شود. مینی ایمپلنت کاربردهای متعددی دارد که از جمله آن‌ها می‌توان به بستن فاصله بین دندانی، ایجاد فاصله بین دندان‌ها با عقب بردن دندان‌های آسیا، اصلاح اپن بایت یا حتی صاف کردن یک دندان اشاره کرد. مینی ایمپلنت در استخوان فک بالا یا پایین در نقاطی مانند کام، فاصله بین دندان‌ها، ناحیه زیر بینی یا بالای چانه و پشت دهان قرار داده می‌شود.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *