آشنایی با ارتودنسی کاموفلاژ یا جبرانی

چنانچه بیماری ناهنجاری فکی داشته باشد ولی به دلیل بلوغ جنسی و خاتمه رشد امکان اصلاح رشد فک (Growth Modification) وجود نداشته باشد دو راهکار برای درمان ارتودنسی او وجود خواهد داشت یکی ارتودنسی جبرانی (کاموفلاژ) و دیگری ارتودنسی و جراحی فک. اگر شدت مشکل اسکلتی زمینه ای زیاد نبوده و انتظار بیمار از درمان تنها بهبود ظاهری اختلال فکی و ردیف شدن نسبی دندانها باشد می توان گزینه جراحی فک را منتفی دانسته و با ارتودنسی به تنهایی بدون جراحی فک اقدام به ردیف کردن دندانهای فکین و البته کاهش تظاهر ناهنجاری فکی نمود. این درمان که به نوعی برای جبران اختلال فکی بکار می رود در اصطلاح ارتودنسی جبرانی یا کاموفلاژ (Camoufalge Orthodontic Treatment) نامیده می شود.

هدف از ارتودنسی کاموفلاژ


هدف از کاموفلاژ پنهان کردن تناسب‌های اسکلتی غیر قابل قبول با تغییر موقعیت دندان‌ها در فک از طریق درمان ارتودنسی است به طوری که نامرتبی دندان‌ها به وضعیت قابل قبولی برسد و صورت ظاهر زیبایی داشته باشد. جابه‌جایی دندان‌ها مانند به عقب کشیدن دندان‌های پیشین بیرون زده اغلب کاموفلاژ نامیده می‌شود. کاموفلاژ حاکی از آن است که تغییر موقعیت دندان‌ها تاثیر مطلوب یا حداقل غیر مخربی بر زیبایی صورت می‌گذارد.

 

عوامل موثر بر انجام ارتودنسی کاموفلاژ


امکان انجام ارتودنسی کاموفلاژ برای جبران مشکلات دندانی و فکی به عوامل مختلفی بستگی دارد، از جمله:

  • شدت جابه‌جایی بین فک‌ها: جابه‌جا کردن موقعیت دندان‌ها با ارتودنسی، محدودیت دارد. در مواردی که اختلال فکی بسیار شدید است، با وجود انجام درمان جبرانی بر روی دندان‌ها باز هم نیاز به انجام جراحی است. در این موارد، در صورت عدم انجام جراحی، حتی با وجود شیب‌دار کردن دندان‌ها با ارتودنسی (برای جبران جابه‌جایی فک) باز هم دندان‌ها فک بالا و پایین باهم فاصله خواهند داشت.
  • کیفیت بافت لثه و بافت‌های نرم اطراف دندان‌ها: لازم است که لثه و بافت‌های اطراف دندان‌ها از کیفیت خوبی برخوردار باشند تا با وجود حرکت دادن و جابه‌جا شدن دندان‌ها، به خوبی آن را پشتیبانی کنند و بیمار در حین انجام درمان ارتودنسی دچار تحلیل لثه یا استخوان فک نشود.
  • همکاری بیمار در حین درمان: لازم است بیمار در حین انجام درمان ارتودنسی بهداشت دهان و دندان را به خوبی رعایت کند، کش‌های لاستیکی مخصوص ارتودنسی را به درستی استفاده کند و تمامی دستورات متخصص ارتودنسی را کامل اجرا کند تا درمان موفقی داشته باشد.

کاربرد ارتودنسی کاموفلاژ برای انواع مشکلات فک و دندان


 ارتودنسی کاموفلاژ برای جبران عقب ماندگی فک پایین

یکی از بحث برانگیزترین و پر چالش ترین درمان های ارتودنسی، درمان کلاس II است که در آن فک پایین تا حدودی عقب تر از حد معمول است. در این نوع ارتودنسی، دندانپزشک شما به وسیله ی عقب بردن  قوس دندانی بالا و جلوتر آوردن قوس دندانی پایین، فاصله ی افقی بین دندان های بالا و دندان های پایین را بر طرف می کند. استفاده از الاستیک های بین فکی نیز می تواند بعنوان راه حل دیگری  از طرف ارتودنتیست تان به شما پیشنهاد شود. در نهایت نتیجه بدست آمده در هر نوع درمان ایده آل بوده و رضایت خاطر بیمار و ثبات نتایج درمان را در بر خواهد داشت.

درمان جلو زدگی فک پایین به وسیله ارتودنسی جبرانی (کاموفلاژ)

این دسته  از بیماران را نیز مانند بیماران گروه بالا افرادی  تشکیل می دهند که سنین نوجوانی را پشت سر گذاشته اند و خواهان کوتاه ترین راه  در کوتاه ترین زمان ممکن هستند. علت جلو زدگی فک پایین می تواند ناشی از رشد ناکافی فک بالا و رشد بیش از اندازه فک پایین باشد.

همچنین بیرون زدگی دندان های ثنایای فک پایین و یا بی نظمی ثنایای فک بالا نیز از دیگر موارد کراس بایت جلویی می باشند ارتودنتیست شما قادر است درصورت جلو زدگی خفیف فک پایین با عقب بردن قوس دندانی پایین که کمی جلو زدگی دارد و جلو آوردن فک بالا که قدری عقب ماندگی دارد را اصلاح نماید.

جلو زدگی فک اگر درمان نشود منجر به تحلیل لثه ی دندان های جلویی خواهد شد و به تدریج فک پایین به طور نا خود آگاه تمایل به جلوتر رفتن دارد و در نهایت این فرایند تبدیل به یک ناهنجاری فکی و پایدار خواهد شد. در این روش ممکن است بنا به صلاح دید متخصص ارتودنسی شما دندانی از دهان شما خارج نشود و درمان بدون کشیدن دندان انجام شود. استفاده از الاستیک های بین فکی نیز در این نوع درمان به عنوان کمک کننده کاربرد دارند.

درمان تنگی فک بالا به وسیله ارتودنسی کاموفلاژ

بیمارانی که از تنگی فک بالا رنج می برند به شرط آنکه در دوران کودکی یا اوایل نوجوانی قرار داشته باشند، می توانند این عارضه را با کمک ارتودنسی جبرانی درمان کنند. با کمک این ارتودنسی، روابط ناصحیح فک بالا و پایین بیمار اصلاح می شود و همچنین نا هماهنگی های دندانی در یک فک برطرف خواهد شد. البته برای برطرف کردن این ناهماهنگی ها از ایر و کش ها کمک گرفته می شود.

روند درمان


اولین دندان‌های آسیای کوچک فک کشیده می‌شوند و بیمار تحت درمان ارتودنسی ثابت با دستگاه اج وایز از قبل اصلاح شده قرار می‌گیرد. یک سیم ارتودنسی نیکل تیتانیومی مدور برای تسطیح و مرتب کردن هر دو قوس دندان استفاده می‌شود. پس از ۶ هفته، دندان‌های دوم آسیای بزرگ در بالا بسته می‌شوند تا مانع از دست رفتن انکوریج در حین عقب کشیدن دندان‌ها شود. نیتینول بالا و قوس معکوس در جای خود قرار داده می‌شود که پس از آن در هفته ۱۲ با سیم‌های نیکل تیتانیومی تعویض می‌شوند. در انتهای هفته ۱۶، تسطیح و مرتب کردن دندان‌ها به حد کافی رخ داده است تا بتوان سیم‌های فولادی ضد زنگ بالا و پایین را نصب کرد.

در هفته بیستم، به عقب بردن یکجای شش دندان جلویی با استفاده از یک رترکتور دندان نیش با T-loop انجام می‌شود. فعال‌سازی گام به گام ۱ تا ۲ میلی‌متری بصورت ماهانه انجام می‌شود تا فضای ایجاد شده در اثر کشیدن دندان، بسته شود. همزمان بیشترین مراقبت برای پیشگیری از رانده شدن مزیال دندان‌های آسیای فک بالا انجام می‌شود. از آنجایی که درمان کاموفلاژ یا ارتودنسی جبرانی با کشیدن دو دندان آسیای کوچک نیاز به حفظ انکوریج دارد، به منظور تقویت انکوریج از بندگذاری دندان‌های آسیای دوم بالا استفاده می‌شود.

پس از بسته شدن فضای ایجاد شده در اثر کشیدن اولین دندان آسیای کوچک، محل کشیدن دندان با نوعی دستگاه بسته شونده در بین دندان‌های آسیا، تثبیت می‌شود. یک سیم ارتودنسی نیکل تیتانیومی به منظور تسطیح قوس فک نصب می‌گردد که پس از آن برای تنظیم اکلوزال با سیم‌های ضد زنگ تعویض می‌شود و در نهایت جدا شده و از نگهدارنده ثابت بالا و پایین لینگوال استفاده خواهد شد.

معایب ارتودنسی کاموفلاژ


ارتودنسی کاموفلاژ نیاز به بی حسی موضعی دارد و حرکت دندانها با سرعت انجام‎ می‏‎شود. از این رو حرکت سریع‌تر دندان‌ها به معنای تنظیم براکت‌ها در وقفه‌های زمانی کمتر است و بیمار تعداد جلسات کمتری به دکتر ارتودنسی  مراجعه‎ می‏‎کند. اگر چه ارتودنسی کاموفلاژ بدون نیاز به عمل جراحی و با درمان سرپایی صورت‎ می‏‎گیرد و به تغییر لثه‌های و استخوانهای نگهدارنده دندان منجر‎ می‏‎شود، اما عاری از عیب نیست.

یکی مشکلات ارتودنسی کاموفلاژ، هزینه بالای آن است. اکثر شرکت‌های بیمه این عمل را تحت پوشش قرار نمی‌دهند و از اینرو هزینه آن از ارتودنسی بیشتر است. در صورتی که دندان‌ها نیازمند اصلاح فراوان باشد، این روش قابل اجرا نخواهد بود و بیمار باید از روش ارتودنسی قدیمی استفاده کند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *